نگهداری از گرمکنهای مادون قرمز در حمام، تا از ایمنی و خشک ماندن آنها اطمینان حاصل شود
قرار دادن گرمکن مادون قرمز در حمام، در واقع نبردی با بخارات آب است. آب و الکتریسیته با هم سازگار نیستند؛ اگر عایقبندی مناسبی وجود نداشته باشد، ممکن است خطاهای الکتریکی رخ دهد.
برای حفظ ایمنی، به سه لایه محافظتی نیاز داریم.
اول، درباره پوشش فلزی صحبت کنیم.
یک پوشش پلاستیکی ساده کافی نیست؛ ما از مواد با کیفیت بالا برای ساخت بدنه گرمکن استفاده میکنیم تا جریان الکتریکی از سیمهای فعال به بدنه فلزی منتقل نشود.
پوشش فلزی نیاز به عایقبندی مناسبی دارد؛ مثلاً استاندارد IPX4 یا IPX5. این کار مانع از ورود آب و رطوبت به سیمها میشود. اگر این عایقبندی از بین برود، عایقبندی سیمها نیز از بین میرود و مشکلات زیادی پیش خواهد آمد. باید پوششی را انتخاب کنید که مناسب میزان آب موجود در حمام شما باشد.
دوم، نقاط اتصال سیمها.
معمولاً مشکلات از همین نقاط شروع میشود. برای جلوگیری از ورود رطوبت، سیمها را با مواد مقاوم در برابر حرارت و رطوبت پوشانیم. این کار مانند یک دیوار فیزیکی در برابر رطوبت عمل میکند.
همچنین از کابلهای عایقبندی شده با سیلیکون نیز استفاده میکنیم. چرا؟ چون کابلهای PVC استاندارد پس از چند بار گرم شدن و سرد شدن، ترک میخورند؛ وقتی ترک ایجاد شود، رطوبت وارد کابل میشود. سیلیکون نیز در برابر حرارت عملکرد بهتری دارد.
مشکل پیچیده: تعادل بین حرارت و عایقبندی.
مشکل اینجاست که هرچه بیشتر سعی کنیم آب را از ورود به داخل گرمکن جلوگیری کنیم، کار برای قطعات الکترونیکی دشوارتر میشود. اگر توان زیادی را در یک جعبه کوچک و بسته قرار دهیم، قطعات الکترونیکی ممکن است دچار گرمای بیش از حد شوند.
این یک تعادل دشوار است؛ باید توان خروجی گرمکن را با استاندارد IP مناسب تطبیق دهیم تا از سرمای کافی برای عملکرد ایمن گرمکن اطمینان حاصل شود.
قبل از اینکه گرمکن از کارخانه خارج شود، آن را برای وجود جریان نشتی آزمایش میکنیم؛ مطمئن میشویم که جریان نشتی کمتر از ۰.۷۵ میلیآمپر باشد، حتی در شرایط رطوبت بالا. این تنها راه برای اطمینان از ایمنی است.